Sahne Korkusu: En Güzel Titreme

Sahneye çıkmadan önce titremeyen insan ya çok ustadır ya da ne yaptığının farkında değildir. Biraz heyecan iyidir. Hatta gereklidir. Çünkü sahne korkusu, insanın yaptığı işi ciddiye aldığını gösterir.

Ama korkunun iki türü vardır. Biri insanı kilitler, diğeri diri tutar. Bizim aradığımız ikincisidir. Kalp biraz hızlı atacak, avuç içi biraz terleyecek, ilk cümleden önce zaman biraz uzayacak. Sonra ışık gelecek, sahne başlayacak ve insan kendi korkusunun içinden geçip başka birine dönüşecek.

Amatör topluluklarda sahne korkusu daha görünürdür. Çünkü insanlar profesyonel alışkanlıklarla değil, gerçek hayatlarından getirdikleri cesaretle sahneye çıkarlar. Bu da aslında çok güzel bir şeydir. Seyirci bazen o samimi heyecanı hisseder ve sever. Yeter ki hazırlık eksik olmasın.

Sondheim’ın “God is in the Details” ilkesi burada da geçerlidir. Detay çalışılmışsa korku azalır. Nereden gireceğini, nereye bakacağını, hangi replikten sonra hareket edeceğini, şarkının hangi ölçüde başlayacağını bilen insan sahnede daha güvenli durur.

Sahne korkusunun ilacı “boş ver” demek değildir. İlacı çalışmaktır. Bir de ekip arkadaşının gözüdür. Kulislerde bazen tek bir bakış insanı toparlar. “Buradayım, merak etme” diyen sessiz bir bakış.

RotArt’ın güzelliği biraz da burada: İnsan sahneye tek başına çıkıyor gibi görünse de aslında yalnız değildir. Arkasında prova arkadaşları, kulis ekibi, müzikçiler, organizasyoncular, dostlar vardır.

Sahne korkusu geçer mi? Belki tamamen geçmez. Ama iyi çalışılmış korku, zarif bir enerjiye dönüşür. O enerji de seyirciye canlılık olarak geçer.