Konser Bir Repertuvar Değil, Ortak Nabızdır

Bir konser hazırlarken en kolay yapılan hata şudur: Şarkıları alt alta yazıp buna program demek. Oysa konser dediğimiz şey bir liste değil, bir yolculuktur. Nerede başlayacağı, nerede yükseleceği, nerede nefes alacağı, nerede final yapacağı düşünülmelidir.

RotArt Müzik için kurduğumuz dilin kalbinde şu fikir var: Sahnede ses yükselirken, salonda iyilik çoğalır. Bu çok doğru bir ifade. Çünkü konserin amacı yalnızca iyi şarkı söylemek değil, salonda ortak bir duygu büyütmektir.

İyi bir konser, seyircinin kalp ritmini yönetir. İlk parçayla kapıyı açarsınız. Sonra güven verirsiniz. Sonra biraz şaşırtırsınız. Bir yerde nostalji gelir, bir yerde tempo yükselir, bir yerde herkes kendi gençliğine gider. Finalde ise seyirci sadece dinlemiş değil, yaşamış olmalıdır.

Leonard Bernstein’ın müzik için söylediği “communicate the unknowable” fikri burada çok anlamlıdır. Müzik bazen bilinmeyeni değil, bilip de söyleyemediğimizi duyurur.

RotArt konserleri bu açıdan çok geniş bir alan açabilir. Tematik geceler, dönem şarkıları, müzikal seçkileri, Türkçe pop ve sanat müziği köprüleri, anlatılı konserler, şiirle bağlanan repertuvarlar… Bütün bunlar yalnızca sahne keyfi değil, izleyiciyle bağ kurma imkânıdır.

Ama konserin ruhu ekipte başlar. Solist tek başına parlamaya çalışırsa konser dağılır. Koro birbirini dinlemezse enerji düşer. Enstrüman sahnenin üstüne çıkarsa söz kaybolur. Söz fazla öne çıkarsa müzik daralır. Denge, konserin görünmeyen yönetmenidir.

Güzel konser, herkesin biraz geri durmayı bilmesiyle büyür. Çünkü ortak nabız, kişisel gösterişten daha güçlüdür.