Genco Erkal’ın Dersi: Tiyatro Hayatın İçindedir

Genco Erkal bir röportajında tiyatronun çocukluğundan beri hayatının parçası olduğunu, kukla oynattığını, misafirleri çağırıp gösteriler yaptığını anlatır. Bu cümle bana hep şunu düşündürür: Bazı insanlar tiyatroya başlamaz; tiyatro onların içinde zaten başlamıştır.

RotArt’ta da benzer bir duygu var. Aramızdaki insanların çoğu profesyonel sahne geçmişinden gelmiyor olabilir. Ama içimizde bir yerde sahneye çıkma, şarkı söyleme, rol yapma, anlatma, paylaşma isteği var. Belki gençlikte yarım kalmış bir heves, belki hiç denenmemiş bir cesaret, belki de kalabalık hayatların arasında saklı kalmış bir ışık.

Tiyatro, insanın içindeki çocuğu ciddiye alan en güzel sanatlardan biridir. Çocuk oynar; yetişkin rol yapar. Ama iyi tiyatroda bu ikisi birleşir. Oyun oynamanın saflığı ile sahne disiplininin ağırlığı aynı anda var olur.

Genco Erkal’ın hayatında tiyatro yalnızca meslek değil, bir duruştu. Bizim için de sahne yalnızca eğlence değil, bir topluluk yaratma biçimi olabilir. İnsanlar aynı oyuna çalışırken birbirini başka türlü tanır. Kim sabırlı, kim aceleci, kim destekleyici, kim kriz anında sakin, kim espriyle ortamı yumuşatıyor… Prova insanı ele verir. İyi ki de verir. Çünkü sahne dostluğu biraz da bu açıklıktan doğar.

RotArt’ta sahneye çıkan herkesin içinde küçük bir başlangıç hikâyesi var. Kimi ilk kez ışık görüyor, kimi yıllar sonra mikrofon tutuyor, kimi “ben yapamam” dediği şeyi yapıyor. İşte bu yüzden RotArt sadece bir topluluk değil; gecikmiş cesaretlerin buluşma yeridir.

Ve bazen insan, hayatta en çok sevdiği şeyi geç bulur. Geç olsun, sahne olsun.