Türk Tiyatrosunda Disiplin ve Miras

Muhsin Ertuğrul’dan söz etmeden Türk tiyatrosunda disiplin, kurumlaşma ve sahne ciddiyeti konuşmak eksik kalır. Kültür ve Turizm Bakanlığı kaynaklarında da vurgulandığı gibi Muhsin Ertuğrul, modern Türk tiyatrosuna düzen, disiplin ve sürekli öğrenme çabası kazandıran temel isimlerden biridir.

Bu miras bugün bizim gibi amatör topluluklar için de çok şey söyler. Çünkü sahneye çıkan herkes, bilerek ya da bilmeyerek bir geleneğin içinden geçer. Dekoru kurarken, replik çalışırken, seyirciyi selamlarken, kuliste sessiz dururken bile o geleneğe temas ederiz.

Tiyatro yalnızca “ben çıktım oynadım” denecek bir alan değildir. Bir ahlakı vardır. Zamanında gelmek, rol arkadaşına alan açmak, yönetmenin emeğine saygı duymak, teknik ekibi görünmez saymamak, oyundan önce ve sonra aynı ciddiyeti korumak… Bunlar sahnenin yazılı olmayan kurallarıdır.

RotArt’ın amatör ruhu, bu mirasla birleştiğinde güçlenir. Çünkü amatörlük coşkuyu getirir, disiplin ise o coşkunun dağılmasını önler. Bir topluluk sadece yetenekle ayakta kalmaz; düzenle, emekle, nezaketle, süreklilikle ayakta kalır.

Bizim sahnede yaptığımız iş belki devlet tiyatrosu ölçeğinde değil. Ama sahnenin ciddiyeti ölçüyle değişmez. Küçük salon da sahnedir, büyük salon da. Yüz kişilik seyirci de seyircidir, bin kişilik seyirci de. Perde açıldı mı, artık mazeretlerin değil, emeğin konuşma zamanıdır.

Muhsin Ertuğrul’un mirası bize şunu söyler: Sanatı sevmek yetmez, sanatın kurumlaşması için çalışmak gerekir. RotArt’ın geleceği de biraz burada yatıyor; güzel bir etkinlik topluluğu olmaktan çıkıp kalıcı bir sahne kültürüne dönüşmekte.