Amatör Ruh, Profesyonel Disiplin

Amatör kelimesi bazen haksızlığa uğrar. Sanki amatörlük eksiklikmiş gibi kullanılır. Oysa kelimenin kökünde sevgi vardır. Bir işi para için değil, sevdiği için yapmak. Ne güzel bir başlangıç bu. Ama işin püf noktası şudur: Amatör ruh, profesyonel disiplinsizlik anlamına gelmez. Tam tersine, sevdiğiniz işi daha çok ciddiye almanız gerekir.

Stanislavski’ye atfedilen o ünlü söz bunu ne güzel anlatır: “Love art in yourself, not yourself in the art.” Yani sanatta kendini değil, kendi içindeki sanatı sevmek. Sahneye çıkan herkesin cebinde taşıması gereken küçük ama ağır bir pusula bu.

RotArt’ta sahneye çıkan insanların çoğu profesyonel oyuncu değil. Ama bu, yapılan işin gelişigüzel olabileceği anlamına gelmez. Tam tersine, bizi değerli yapan şey, kendi mesleklerimizden, ailelerimizden, sorumluluklarımızdan zaman çalarak sahneye emek vermemizdir. Bir repliğin doğru yerde söylenmesi, bir şarkının girişinin kaçırılmaması, bir sahne geçişinin aksatılmaması, kuliste sessiz kalınması, kostümün zamanında hazır olması… Bunlar küçük şeyler gibi görünür ama toplamda sahnenin ahlakını oluşturur.

Sahne, özensizliği affetmez. Seyirci belki teknik hatanın adını koyamaz ama duygusunu hisseder. Bir şey ya akar ya da aksar. İşte profesyonel disiplin dediğimiz şey, o akışı koruma sanatıdır.

RotArt için amatörlük bir mazeret değil, bir asalettir. Çünkü biz sahneye meslekten değil, gönülden geliyoruz. Ama gönülden gelen işin de hakkını vermek gerekir. Zariflik her zaman iyidir; sahnede ise zarafet, çalışılmış emeğin ışığıdır.